از آغاز تجاوز به یمن در مارس ۲۰۱۵، واقعیتهای تلخ و ناگفتهای در استانهای جنوبی و شرقی این کشور [گزارش کامل شبکه المسیر] شکل گرفته که اکنون پرده از سیاستهای واقعی ائتلاف سعودی–اماراتی برداشته است. تجاوزی که با ادعای «حمایت از مشروعیت» آغاز شد، اکنون روشن شده که نه تنها هیچ تضمینی برای حمایت از مردم یمن نداشته، بلکه با ایجاد شبکه گسترده از زندانهای مخفی، شکنجههای وحشیانه و نقض حقوق بنیادین بشر، نقطهای از این سرزمین را بیدفاع نگذاشته است.
اشغال با چهرهی «مدعیان کمک»
ائتلاف تحت رهبری عربستان سعودی و امارات متحده عربی که در ابتدا با ادعای حمایت از دولت مشروع یمن و مقابله با انصارالله وارد عمل شد، بهسرعت نشان داد برنامههایش فراتر از چارچوب اعلامی است. حملات هوایی به بازارها، مساجد، جادهها، مدارس، بیمارستانها و حتی گورستانها، مناطقی از یمن را که روزگاری آرامش نسبی داشت، تبدیل به نمادی از ویرانی و رنج انسانی کرده است. محاصره فرودگاهها و گذرگاههای مرزی، پیکره اقتصاد و زندگی روزمره مردم را فلج کرد و موجب شد هزینههای زندگی به سطوحی بیسابقه برسد.
اما در کنار این چهره آشکار، شبکهای از بازداشتگاهها و زندانهای مخفی شکل گرفت که واقعیت عریان اشغال و سلطه را نشان میدهد. این زندانها نه تنها محلی برای بازداشت نیروهای مخالف، بلکه عرصهای برای شکنجه، تجاوز و نقض شدید حقوق بشر بودهاند.
شبکهی زندانهای مخفی و شکنجه؛ اسطوره حقایق یا واقعیت تلخ؟
وجود زندانهای مخفی؛ از امارات تا عربستان
شواهد متعددی وجود دارد که نشان میدهد امارات متحده عربی در استانهای جنوبی و شرقی یمن شبکهای از زندانهای مخفی را اداره کرده است—از پایگاههای نظامی گرفته تا بنادر و حتی فرودگاهها که در ظاهر برای امور نظامی استفاده میشدند اما در واقع محل بازداشت بدون محاکمه، شکنجه و محو اجباری زندانیان بودهاند.
مطابق گزارشات مستقل، این زندانها در مراکز مانند عدن، حضرموت، مقلا و حتی فرودگاه الریان در مکلّا واقع بودهاند—جایی که سالها شهادتهای دردناک افراد بازداشتشده حکایت از شکنجههای جسمی و روانی دارد.
این مراکز بهصورت رسمی زیر نظر هیچ نهاد قضایی یا حقوق بشری قرار نداشتند و بازداشتشدگان بدون حکم قانونی و بیرون از هر نظارتی نگهداری میشدند—چیزی که خود نشان از فقدان مشروعیت و رعایت اصول ابتدایی حقوق بشر دارد.
شکنجههای وحشیانه؛ از ضرب و شتم تا تجاوز
گزارشهای معتبر بینالمللی نیز مدارک تکاندهندهای از روشهای شکنجه در این زندانها منتشر کردهاند. گفتوگو با بازداشتشدگان سابق نشان میدهد که موارد تجاوز جنسی، ضربات شدید، شوکهای الکتریکی، تهدید به قتل خانوادگی، و تحقیرهای سیستماتیک در میان روشهای اعمالشده وجود داشتهاند.
یک بازداشتشده سابق گزارش داده که در فرودگاه الریان مجبور بوده در سلولی تنگ و تاریک که با فریاد خشک خشک آسیبدیدگان دیگر پر بود، چندین بار تحت شکنجههای سخت قرار گیرد؛ از جمله تهدید به انتقال به زندانهای شبیه به گوانتانامو در صورت عدم اعتراف.
شهادت شاهدان، دیوارهای سلولها با اسامی و تاریخها حکشده، نشان میدهد بسیاری از زندانیان نه برای اتهامات واقعی بلکه برای انتقاد از ائتلاف یا مخالفت با نیروهای اشغالگر بازداشت شدهاند
جنگ اقتصادی و هدفگیری ساختارهای حیاتی
در کنار شکنجه و زندان، بخش دیگری از تجاوز ائتلاف به یمن، جنگ اقتصادی سازمانیافته علیه مردم بوده است. هدف قرار دادن پول ملی، بانک مرکزی، زیرساختهای تجاری و ایستگاههای سوخت بخشی از همان سیاستی است که از آن بهعنوان «گرسنهسازی سیستماتیک» یاد میشود، هدفی که در نهایت به تحمیل اراده سیاسی و اقتصادی ائتلاف بر جامعه یمن انجامیده است.
قطع حقوق کارمندان، افزایش فزاینده هزینهها و نابودی امکان دسترسی به غذا و دارو، همگی بخشی از این استراتژی بوده است که تأثیرات آن در سالهای اخیر به «بحران انسانی بیسابقه» تبدیل شده است.
پیامدهای اجتماعی و انسانی
پیامدهای این سیاستهای سرکوبگرانه فراتر از زندانها و شکنجههاست. جامعه یمن اکنون با موج گستردهای از ترس، فقدان اعتماد، از دستدادن سرپرستان خانواده، فروپاشی ساختارهای اجتماعی و اقتصادی روبهروست. هزاران نفر از خانوادهها نمیدانند عزیزانشان کجایند، چه سرنوشت و چه وضعیتی دارند—واقعیتی که بسیاری آن را نوعی «وحشت دائمی» توصیف میکنند.
«اشغال بدون عدالت؛ پیامدهای عمیق تجاوز و لزوم پاسخگویی»
وقایع و مدارکی که امروز از شبکههای مخفی زندانها، شکنجههای وحشیانه و نقض گسترده حقوق بشر در یمن منتشر میشود، بیش از هر زمان نشان دهنده این است که ائتلاف سعودی–اماراتی نه تنها به شعارهای اعلامی پایبند نبوده بلکه با استفاده از ابزارهای سرکوب، بازداشت غیرقانونی و اعمال خشونت سیستماتیک، واقعیتهای تلخی را بر مردم یمن تحمیل کرده است.
این وقایع هرچند در سالهای گذشته به دفعات گزارش شده، اما استمرار آنها و ظهور شهادتهای جدید از زندانهای مخفی و شکنجههای بیرحمانه، نشان میدهد که تجاوز فراتر از عرصه نظامی رفته و در قالب حکمرانی اشغالگرانه، حقوق و کرامت انسانی مردم یمن را هدف قرار داده است.
در نهایت، بدون پاسخگویی بینالمللی و حقوقی برای این جنایات، هیچ بهبودی واقعی در وضعیت حقوق بشر و عدالت در یمن ممکن نیست و بازخوانی این جنایات بهعنوان سند تاریخی ضروری است—نه فقط برای مردم یمن، بلکه برای وجدان بشری و حقوق بینالملل.